به ناگاه

در هنگامه ظهر

در صور اسرافيل دميده مي‌شود.

سراسيمه ميپرسم: چه شده است؟!!

ندايي در گوش جانم فرياد ميزند که :

او آمد.

مهدي آمد

.

ميشنوم که ميگويند:

مردي از ديار آشنا آمده است.

مردي که بر زبانش مهرباني جاري هست.

و نور ديدگانش روشني بخش روزگار تاريک ماست.

مردي آمده است که برق چشمانش خورشيد را شرمنده ساخته است.

مردي آمده است که خورشيد و ماه و ستارگان و تمامي کائنات بر مسير راهش پيشاني بر زمين مي گذارند.

و ديگري ميگويد :

منتقم و مصلح آمده است.

نوشته شده توسط : مطلع

نظرات ديگران [ نظر]